دست گلتان درد نکند. اصلاً شما چرا با این حالتان؟ شما همین که زحمت این‌همه خشونت علیه نیمه‌های گمشده‌تان را می‌کشید، کلی کار می‌کنید. کلــــــــــی ها. در طی قرون و اعصار هم که خوب روش‌هایش را یاد گرفته‌اید و انواعش را تجربه کرده‌اید. ادامه بدهید خب. حیف نیست حذف خشونت کنید؟ ای بابا. راحت باشید. نگران زنانید؟ بی‌خیال. به فلانتان هم نباشد. زنان عادت کرده‌اند. اصلاً حالشان بد می‌شود اگر یک روزشان را بدون خشونت سالار و سرور خود بگذرانند.

هر کار کوچکی را که از دستتان برمی‌آید، دریغ نکنید عزیزان. اصلاً فکر نکنید این کار کم‌اهمیت است و برایتان افت دارد. اتفاقاً دقیقاً همین‌هایی که به چشم شما نمی‌آیند، بیشترین و بهترین تأثیر را دارند. چند نمونه‌اش را می‌خواهید بدانید؟

همین تویی که می‌دانی تمام خواسته من، حس‌کردن حضور و حمایت دائم توست ولو با یک پیغام دو-سه‌کلمه‌ای در هر ساعتی از شبانه‌روز، و به‌راحتی خواسته‌ام را دریغ می‌کنی. شنیدن صدا و لمس حضورت که دیگر پیش‌کش.

همین تویی که بهانه‌ات برای دریغ خودخواهانه بالا، کار و جلسه و شلوغی و هزار چیز مزخرف دیگر است.

همین تویی که هم من و هم خودت خوب می‌دانیم که اگر در هر ساعتی از شبانه‌روز یک لحظه دلت چیزی بخواهد و حضورم را نیاز داشته باشی، هیچ‌کدام از بهانه‌های احمقانه بالا جلودارت نیست و در واقع دیگر بهانه‌ای نمی‌ماند. من؟ من غلط بکنم وقتی که تو چیزی می‌خواهی، دقیقاً همان را و با همان شدت نخواهم.

همین تویی که فکر می‌کنی اگر لطف کنی و دو دقیقه از وقت شریف و بسیار مهمت را در ساعات کاری به من اختصاص دهی، منتی بزرگ بر سرم نهاده‌ای و باید تا آخر عمر فراموشش نکنم.

همین تویی که هیچ‌وقت فکر نکرده‌ای من هم می‌توانم به همان مقدار و مثل تو، شلوغ و درگیر و وقت‌ندار باشم ولی هیچ‌کدام از اینها هیچ‌وقت باعث نشده تو را نادیده بگیرم و همیشه (اگر نخواهم بگویم بالاتر از همه کارهایم،) در عرض تمام کارهایم، حضور تو و توجه به تو و یادآوری تو پررنگ است و هیچ‌چیز جایش را نمی‌گیرد.

همین تویی که هیچ‌وقت فکر نکرده‌ای در تمام شلوغی‌هایم، چطور همیشه توانسته‌ام اهمیتت را نشانت و نشانم دهم، ولو شده به اندازه یک پیغام دوکلمه‌ای.

همین تویی که فکر می‌کنی تنها کسی که باید قدردان حضور و دلبستگی و همراهی باشد، منم و تنها کسی که با حضور و دلبستگی و همراهی‌اش لطف بزرگی می‌کند و دیگر وظیفه‌ای بیش از این متوجهش نیست، تویی.

همین تویی که فقط وقتی بعضی شب‌ها به رختخواب می‌روی و فلان می‌شوی، یاد من می‌افتی و دستت به گوشی می‌رود، و نه هیچ‌وقت دیگر.

همین تویی که فقط وقتی زنت یا بچه‌ات به هر دلیلی با تو راه نیامده‌اند یا اعصابت را به فلان داده‌اند یا درکت نکرده‌اند یا خسته‌ات کرده‌اند یا هر مرض دیگری، یاد من می‌افتی و دستت به گوشی می‌رود، و نه هیچ‌وقت دیگر.

همین تویی که فقط وقتی همسرت/نامزدت/پارتنرت/دوستت می‌گذارد می‌رود و از تنهایی به مرز جنون می‌رسی، یاد زیارت اهل قبور می‌افتی و اسم مرا از زیر هزااااار خاطره دفن‌شده بیرون می‌کشی و یادم می‌افتی و در ذهن معیوب خودت تصور می‌کنی تمام این مدت مشتاقانه منتظر شنیدن هر خبری از تو بوده‌ام و الان قطعاً ذوق‌مرگ خواهم شد.

همین تویی که به خودت اجازه می‌دهی با دیدن و شنیدن هر چیزی، مرا قضاوت کنی و برچسب بزنی و به احمق‌های مشابه خودت هم همان‌طور معرفی کنی.

همین تویی که خیلی راحت می‌توانی درباره آدم‌های قبلیت هر جوری که دلت می‌خواهد برایم حرف بزنی و من نباید در گذشته‌ام هیچ‌گونه ارتباطی با هیچ بنی‌بشری داشته بوده باشم و چشم‌انتظار حضور معجزه‌آسای تو بوده باشم و گاه برای اثبات این عدم ارتباط، کار به دکتر و گواهی محکمه‌پسند می‌کشد.

همین تویی که وقتی دورنمای من یا عکس من یا صدای من یا کلمات و نوشته‌هایم برایت جذابیت داشت، و فقط صرف این که می‌خواهی از نزدیک کشفم کنی و حس فضولی (بخوانید کنجکاوی) احمقانه خودت ارضا شود، نزدیکم می‌شوی و بعد از گذشت زمانی کم یا زیاد، وقتی با خودت به این نتیجه رسیدی که چندان آش دهن‌سوزی هم نبوده‌ام و دیگر وقت پروژه بعدی‌ست، بی‌مقدمه مرا میان زمین و آسمان فی‌امان‌ا... رها می‌کنی و می‌روی رد کار و زندگی خودت و تمام حرف‌ها و کارهای این دوران هم به هیچ جای مبارکت نیست.

همین تویی که به بهانه عصبانیت یا خستگی یا هر مزخرف دیگر، به خودت اجازه می‌دهی هرچه از دهانت درمی‌آید نثار من و خانواده و دوستانم کنی، و بعد وقتی فلانت فلان شد دوباره همه را از یاد ببری و بخواهی با یک «خب ببخشید بابا» و حتی گاه بدون آن، من هم همه را از یاد ببرم و مشتاقانه در خدمت رفع انواع نیازهای جسمی و روحی تو باشم.

همین تویی که

همین تویی که

همین تویی که..

حالم بد است. خسته‌ام.. وگرنه هم من و هم خودت خوب می‌دانیم که این لیست را می‌توان حالاحالاها ادامه داد؛ حتی همین عمومی‌هایش را. آن خصوصی‌هایی که مخصوص من و توست که دیگر بماند عزیزم! بماند..

این‌ها را دست کم نگیر. این‌ها دقیقاً همان چیزهای به‌ظاهر بی‌اهمیت و مسخره‌ای هستند که احتمالاً بعد از خواندن این خطوط، از یادت می‌روند و نمی‌دانی برای من و امثال من، همین‌ها دردهای بزرگی‌ست که حتی بغض و اشک هم از سنگینی و دردشان نمی‌کاهد..

حالا برو خشونت علیه من و همنوع‌های مرا حذف کن. برو و اگر می‌توانی، حذف کن..

* این «من» و «تو»ها را می‌توانی به خودم و خودت بگیری، می‌توانی به «من» و «تو»ی نوعی تعبیرش کنی، می‌توانی هر کار دیگری هم که می‌خواهی، بکنی. برای شخص من که خیلی وقت است همه‌چیز اهمیت خودش را از دست داده. تو راحت باش و ببین کدام بیشتر به صلاحت است، قربان..

** دلم می‌خواهد آخرِ این «همین تویی که» ها بنویسم: فلانم در فلان همه‌تان، جمیعاً.. ولی جلوی خودم را می‌گیرم و نمی‌نویسم.